Rabbine sevdalı bir yürek...

" Allah’ı bilmenin anahtarı nefsi bilmekten geçer"

Her an peşimizde gölgemiz olan nefis!!! Onu tanımak gerek, yöntemlerine kendimizi kollayıp

gardımızı almak gerek...

Farkında olmaksızın dunyeviyet çeker içine bizi ve kontrol edemez oluruz nefsimizi.. Vaktinde

ötmeyip vakitsiz öten horozdur nefis. Başını çabuk ezmek gerek.

Kitap sayfalarındaki gibi değildir hayat! Daha çetin daha zahmetli. Ve zorluklara karsı zayıf yürekler

biz. Ve bizlerin zayıf yönünü bizden iyi bilen nefsimiz. Bizi an gelip boyunduruğuna alan dikenli tel

O bizi böylesine iyi tanırken bizim ona direnç göstermememiz saçmalık değil midir?

Onun zayıf yönude bu saçmalıklara dayanan onları aşan benlikler değil midir?

Bir karış ötede beklenen ışık, görülen huzur, tadılan mutluluk. Sadece bir söz ötede, bir inan ötede...

Nefsi yenmek direnmekte saklı yüreklilikle.. Onu yendikten sonra bildikten sonra alt etmenin yolunu

Ne kalır ki geriye bulmaktan başka Yaradanın mübarek yolunu?...

Elam

yurdum muydu ellerinin titreyisindeki sarsinti.

ecel farkinda olmadan seni saracakken dudugun korku muydu yoksa?

"hiç" gibi mi yasadin dunyada yoksa "hiç" nedir bilmeden bilmemeyi mi sectin?

dununu koruyup yarınının bohcasını mı hazırladın yoksa üsenip bugunde yasamayı mı sectin?

duymaktan cekinip hor mu gördun gercekleri ,nefsine izinmi verdin savas baltasını guclendirmesi için.

emek verdinmi tövben icin ,ter döktunmu sevdigin icin

agladın mı bir kez olsun yaradanın icin..söyle agladın mı hiç karsılık beklemeden onun icin

onu sevdin mi sevemeyince ölecekmişcesine..

özden ;özunden sevdin mi sevilmeye layık olanı..yolunda guclu adımlar attın mı yaradanının?

hüküm giymeden önce,kabir kapından girmeden önce

Allah'ın selamını alıp vermeden önce ,secdene basın degmeden önce

öncelerin artmadan önce demeye vakit kalmayacak belki şu an..bilir ancak yaradan..

hizmet gerek kazanmak icin mutlulugu huzuru..gayret gerek ulasmak icin gercegine ruhunun..

çaresini bulmak basit..günahkar yureklerin tek kurtulusu inanmak..

sertlesen yureklerin tek kurtulus yolu inanmak...

elam

sonbaharın son gunleri son damlaları.bana kollarını actı sabahın ıssız sokakları.
kelimelerin arasına gizledigim umutlarımı serbest bıraktım
gökyuzunden maviler toplayıp getirdiler..kaçındıklarımı bir bir önume ittiler.
zaman oldu savasmayı bıraktım..nefsim beni bıraktı ben kendimi terk ettim.
demirini aldı gemilerim düşün limanından...
daldım topragın derinliklerine,bıraktım kimligimi kasif olup
tas sektirdim agaçların köklerinde..nasılda sıkı sıkıya baglılar topraga keşfetmek istercesine..
yalnızlıgımın içine kalabalıklar koydum..elimden tuttu yuzundeki çilli huzunlerle minik cocuklar.
gulumsedim onlara gulumsediler içim ısındı..
sonbaharın son gunleri son damlaları gökyuzune saldım tutsak kuşlarımı ..
göç mevsimi nede olsa geldi gitme zamanı..
sonbahar sardı beni bende sonbaharı..
dökmeye basladım kırmızı,turuncu,sarı yapraklarımı...
dileyen toplasın,dileyen basıp geçsin,
dileyen bakıp geçsin...

ELAM