Afet Getiren

2011-07-31 13:18:00


Bir anda koca dağları devirir insan, kaybedinde gönül direksiyonunun yörüngesini.  Gönlü yoldan çıktıktan sonra ne göz görür olur, ne kulak duyar. Akıl fırlamıştır bulunduğu kaptan. Kapatıldığı yerden kurtulan can misali savrulur her bir yana. Toplanamaz .

Tozu dumana kata kata savrulur dilden çıkanlar. Kirletir hava zerreciklerini. Karalar bağlar her bir nefes hûzmesi. Tükenir yavaş yavaş zaman.  Bitime yüz sürer.

Bir anda koca dağları deviren insan, kendine gelir. Uyanır yaptığı kazadan. Elleriyle kapatır sözlerinin önünü. Unutturur öfke. Unutturur insana insanlığını. Yıkar insan. Öfke kendi haraplığıyla yıkar insanı.

Öfke afet getirir.(*)

Öyle bir afet ki, bir ömre bedel yıkımlar yapabilir insanda. Bir anda geliverir, gitmesi zaman alır. Bilmez ki öfke misafirliğin kısa olanı makbüldür. Kendi keyfince davranır. Bulduğunu değil umduğunu ister.

Beklenmeyen misafir, kötü nasihatlarini anlatır. Beklenmedik şekilde gıybetine ortak eder... Zehir eker ruha. Zehiri büyütür insan. Kendi kendisini öldürmeye teşebbüstür öfke. İçten içe.

İşte bu yüzdendir ki;

Farketmez insan. Karşısındakine öfke ile sallarken parmağını, diğer üç parmağının kendisine döndüğünü.

Elam E. Doğan

6
0
0
Yorum Yaz