Çarşamba, Ekim 14, 2009
Bir varmış bir yokmuş...
Bir küçük kızım bir kocaman yüreği varmış. Orada sevgiye ,saygıya, değere, güvene oldukça çok yer varmış. Kimseciklere kıyamaz, herkescikleri saf sevgiyle severmiş. Üzülen olursa kendinden bilir onlar için üzülür, sevinince onlarla beraber sevinirmiş...
Ama bir gün bu koca şehirde bir deprem olmuş.
Biri gelmiş ve kocaman şehirdeki emekleri hiçe saymış. Başkaları için. Duyguları boşvermiş bu küçük kız ama ezilmeye göz yumamış, emeğinin ezilmesine yok sayılmasına göz alamamış. İncinmiş. Çünkü o yüreğini katmış emeğine...
Biri gelmiş ve bu küçük kızı hiç beklemediği yerden incitmiş. Yüreğinin en güzel köşesinden. En değerli kısmından vurmuş. Kırılmış orta yerinden ...
Biri gelmiş başkasına ulaşmak için bu şehri kendine mekan seçmiş. Kullanmış küçük kızın insanları sevmeye yeni alışan yüreğini. Küçük kız bundan incinmiş.
Biri gelmiş paylaşamamış bu yüreği kendisine saklamak istemiş. Bencilliğiyle parçalamış yüreğin en değerli diğer köşesini. Ama küçük yinede düşünmüş durmuş ne yapsada ona paylaşmanın güzelliğini öğretebilse diye, ama başaramamış...
Biri gelmiş yüreğin dostluğunun kıymetini bilememiş. Tek kalemde yargılamış, kendi adaletinde infaz etmiş küçük kızı.
Bir zamanlar pasparlak bir ayna olan bu minik kocaman yürek depremler yaşamış üstüste.
Ve sonunda yıkılıvermiş olduğu yerin en derinine...
Düşünmüş ki böyle yürüyorsa hayat, herkes böyle kırıp incitiyor ve onu sürüklüyorsa bir yerlerde hata yapmış.
Ve sonra yine düşünmüş ki...
Neye yarar bu küçük kız;
Ha varmış ha yokmuş...
Elam E. Doğan ~ Büyüklere Masallar
.
Pazar, Ekim 11, 2009
Tarih tekerrürden ibaretmiş...
Yaşadım.
Anladım.
Bir zamanlar iki küçük kız yaşarmış bilinmeyen bir şehirde. Sadece hikayeleri söylenirmiş arasıra...
Bağlıymış garip kaderleri bir ip ile sağa ve sola. Savrulup dururlarmış rüzgarın kuytusunda.
Bir gün bir fırtına kopmuş. Ayrılmış bu iki küçük kız. Biri bir aynaya hapsolmuş. Öbürü dışarıda kalmış.
Uzatmış ellerini dokunamamış ama hep hissetmiş diğerini. Ayrılmamışlar dokunamasalar da artık birbirlerine.
Yürekleri devam etmiş birbirine dokunmaya.
Gerçek olan savaşırken fırtınayla, yansımadaki izlemiş uzatmış elini dokunamamış ... Destek olmak istemiş...
Ama ayna izin vermemiş...
Gel zaman git zaman. Bir gün olmuş. Güneş bir başka solmuş, ay bir başka doğmuş.
Bir pırıltı ile yansımadaki hapsolan küçük kız tekrar gerçek olmuş. Diğer gerçeklikleki bir başka mutlu olmuş.
Kavuştuğu için arkadaşına. Tam birbirlerine sarılacaklarken bir fırtına daha kopmuş. Bu defa önceki sefer gerçeklikte kalan aynaya hapsolmuş.
Yer değiştirmiş küçük kızların yaşantıları. Gerçeklik yansımaya hapsolmuş yansımadaki gerçeklikte yeniden doğmuş. Yine uzatmışlar ellerini yine dokunamamışlar. Yineler yineleri yinelemiş.
Gerçeklikteki fırtınayla savaşırken aynadaki yansıma dokunmak için uzatmış ellerini ama dokunamamış. Destek olmak istemiş...
Ama ayna izin vermemiş...
Zaman gitmiş gitmiş gitmiş ve bir gün geri gelmiş.
Tüm ihtişamıyla ortalıkta gezinmiş. Gerçekteki küçük kızı yorgunlukla başbaşa bırakmış aynadaki küçük kızı yaşlılıkla...
Ama yinede yüreklerindeki ipe dokunmaya kıyamamış. Onada aldıkları kadar gücü geri vermiş.
Bu iki küçük kız birbirlerini yansıtıp durmuşlar.Ve o günden beri tarih tekerrür edip durmaktaymış.
Hatta bir rivayete göre hala yansıtıp durmaktalarmış birbirlerini ve tarihi...
Öyle aynı ama öyle farklılarmış ki bu iki küçük kız, dengeyi kurabilmektelermiş.
Gökten üç elma düşmüş;
Biri gerçekteki küçük kızın başına,
İkincisi yansımadaki küçük kızın başına,
Üçüncüsü bu masalı okuyanların başına...
Elam E. Doğan ~ Büyüklere Masallar
Hem bedenim hem ruhum hasta.
Bir gecede ölüm bilinmezler, artık bilinenler.
Dostlar, düşmanlar, insanlar…
Yorumsuzum bu sefer her şeye.
Kendim hariç.
Sil baştan başlamak gerekirmiş bazen.
Siliyorum tüm yazdıklarımı.
Başa doğru yol aldım.
Başlangıçta görüşmek üzere,
Hoşça Kalın bir kısa süreliğine…
Biçâre Kardeşiniz Elam…
